manzalvos

Agora entendes.

Perto da noitiña, no solpor de xulio, ollabas dende a terraza: voltaban as vacas vagamente á corte para seren muxidas, voltaba o magote lixeiro, un río de lá, coma fuxindo do lobo; voltaba a xente coa ferramenta ao lombo, espalladoiras, sachas, machadas, engazos; algúns ficaban nas cortiñas a rega-lo millo ou as patacas.A rega-lo fruto. Voltaban as burras carregadas con herba verde dos segadeiros. Herbiña fresca. O ar era unha mistura amable de terra, auga, herba, vacas, ovellas e pementos fritidos en aceite oliva.

Agora entendes.

Ti eras un meniño con pantalóns curtos e mocos caendo do nariz, cun pau de castiñeiro na man convertido en Excalibur. Con feridas nos xeonllos de subires ás arbres a veres os nius. Un meniño que pasaba medo pola noite das pantasmas, dos aparecidos, da raposa, dos lobos, mouchos, coruxas, sapos e bruxas; demos, trasgos e diaños.

E todo fuxiu porque tempus fugit. Fuxiu o gando, fuxiu o lobo, fuxiu a xente. Tamén fuxiron as pantasmas. Non fuxiu a memoria, morriña dunha idade enteira que agarda no maxín. E a saudade é un salvoconducto cara á felicidade.

3 comentarios en “Saudade no 17 de maio

Responder

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Cerrar sesión / Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Cerrar sesión / Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Cerrar sesión / Cambiar )

Google+ photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google+. Cerrar sesión / Cambiar )

Conectando a %s