Nadal

Así que chegaba o Nadal e non tiñamos colexio, ibamos aos coellos pola neve. So colliamos frío nos pés, e aos coellos viámolos ao lonxe escaparen de nós aos brincos. Mexabamos na neve derreténdoa e facendo un burato nela; xogabamos a nos tirar pelotos uns aos outros ou faciamos un boneco de neve e poñiámoslle unha gaita de pau e uns penedos coma se foran os collós, e veña a rir e rir. Logo voltabamos cada un á súa casa. Eu púñame ao pé do lume a me quecer tantiño.

—¡Neno, que te vas encher de moufas, fuxe de aí, escapa!

—Teño frío nos pés.

E quitaba as katiuskas, e, sentado no escano, puña os pés nun tallo a quecer mentras cunha man sacaba os mocos do nariz e facía pelotiñas que despois tiaraba ás brasas. Pola tarde era cando poñiamo-lo Nacemento.

Ven que te encadene

Dame tu mano de santa

rita, rita, lo que se da

no se quítame allá esas pajas

del ojo ajeno a lo que sucede

que me canso de ser hombre

de pelo en pecho y espalda

a la lubina de piscifactoría

de ficción o ciencia oculta

tras tu camisa

de once varas de medir

palabras huecas

de la escalera de caracol

col… col…

Y, entre ellas, lechuga

para la ensalada

como agua de mar

muerto de risa floja.